Leoganger Steinberge 2026 – sprawozdanie z wyprawy jaskiniowej
Leoganger Steinberge 2026 – sprawozdanie z wyprawy jaskiniowej
Termin: 25.07.2026-16.08.2026
Uczestnicy:
|
1 |
Ciszewski |
Andrzej |
KKTJ – kierownik |
|
2 |
Ciszewski |
Michał |
KKTJ – zastępca kierownika |
|
3 |
Browarnik |
Przemysław |
KKTJ |
|
4 |
Czart |
Marcin |
KKTJ |
|
5 |
Drechsler |
Tomasz |
KKTJ |
|
6 |
Dryjanski |
Miłosz |
KKS |
|
7 |
Dumnicka |
Hanna |
KKTJ |
|
8 |
Gawroński |
Krzysztof |
KKTJ |
|
9 |
Grych |
Marcin |
KKTJ |
|
10 |
Major |
Jeremiah |
Speleoklub Warszawski |
|
11 |
Nowacki |
Henryk |
KKTJ |
|
12 |
Porębski |
Andrzej |
SDG |
|
13 |
Porębski |
Włodzimierz |
KKTJ |
|
14 |
Ragus |
Joanna |
Tarnogórski Klub Taternictwa Jaskiniowego |
|
15 |
Służałek |
Paweł |
TKTJ |
|
16 |
Surlas |
Justyna |
KKTJ |
|
17 |
Szozda |
Helena |
KKTJ |
|
18 |
Tarnawski |
Dominik |
Speleoklub Warszawski |
|
19 |
Wasyluk |
Stanisław |
KKTJ |
|
20 |
Włosek |
Izabela |
SDG |
|
21 |
Wójcik |
Ewa |
KKTJ |
|
22 |
Wypych |
Bogusław |
Sądecki Klub Taternictwa Jaskiniowego |
|
23 |
Zabrzyjewska |
Beata |
Speleoklub Warszawski |
|
24 |
Zabrzyjewski |
Jan |
Speleoklub Warszawski |
|
25 |
Żurek |
Mateusz |
KKTJ |
Wyprawa Leoganer Steinber 2026 została zorganizowana jak w poprzednich latach na 3 tygodnie od ostatniego weekendu lipca. Warunki pogodowe po przyjeździe do Austrii okazały się niekorzystne. Opady oraz mgły uniemożliwiły dotarcie pierwszej ekipy do obozu w celu rozłożenia bazy od razu po przyjeździe. Na szczęście, dwa dni później pogoda się poprawiła, co umożliwiło szybkie przygotowanie obozu oraz transport śmigłowcowy. Głównymi celami wyprawy była kontynuacja eksploracji w Jaskini Furkaschacht (otwór położony na wysokości 2475 m n.p.m.), Jaskini Sezonowanej (otwór na 2361 m n.p.m.) oraz Jaskini Dżedajski Mondzioł (otwór na 2435 m n.p.m.). W tym roku pokrywa śnieżna w kotle Nebelsbergkar była jeszcze niższa niż w ubiegłym roku. W związku z tym, otworzyło się wiele otworów wcześniej niedostępnych jaskiń.
Przygotowania do działalności biwakowej w jaskini Furkaschacht zaczęliśmy od razu po dotarciu do bazy. Okazało się, że za lodowym jeziorkiem na -40 m powstała duża bariera z lodu, a poziom wody się podwyższył. Dopiero dwa dni pompowania i czerpania wody, aby umożliwić przejście. W tym roku zorganizowaliśmy jedną 3-osobową akcję biwakową w środkowej części wyprawy. Podczas biwaku na początku przeprowadziliśmy wspinaczkę w celu sprawdzenia górnego piętra Pętlowej Galerii, powyżej biwaku. Niestety ciąg boczny szybko skończył się, a kontynuacji jaskini w tym rejonie możemy poszukiwać jeszcze za ciasną dolomitową szczeliną na dnie Pikowej Studni (-479 m). W drugim i trzecim dniu działalności biwakowej skupiliśmy się na ciągach poniżej Studni Dwóch Luster. Po przejściu zwężenia, które zostało pierwszy raz pokonane w 2025 dotarliśmy do kaskadowej Studni Kukuła, która na dnie kończy się ciasną, dolomitową szczeliną, w którą wpływa ciek wodny. Na szczęście kilka metrów nad szczeliną odchodzi wysoki i ciasny meander doprowadzający do środkowej części kolejnej kaskadowej Studni z Maczugą oraz krótka galeria doprowadzająca do jej zrębu na jeszcze wyższym poziomie. Na obszernym dnie Studni z Maczugą zaobserwowaliśmy ciekawą formację – wyżłobione prawie poziome na kilkunastu metrach dno podziemnej rzeki w dolomicie. Jaskinia na tym poziomie wyraźnie przebija się przez widoczną w sąsiednich studniach warstwę tej trudno rozpuszczalnej skały. Eksplorację zakończyliśmy na głębokości 498 m na dnie kolejnej kaskadowej studni, z której odchodzi niezbadana, myta freatycznie rura z licznymi zcementowanymi osadami. Również na tej głębokości osady zawierają otoczaki kwarcowe, które widzieliśmy rok wcześniej na wyższych poziomach jaskini. Otoczaki wraz z gliną były niesione najprawdopodobniej przez wody topniejących lodowców z Wysokich Taurów, ponieważ kwarc krystaliczny nie występuje w naszym masywie.
Intensywna działalności podczas całej wyprawy była prowadzona w odkrytej w 2025 roku jaskini Dżedajski Mondzioł. Ta jaskinia o odmiennej morfologii od innych jaskiń znajdujących się na tej wysokości ponownie nas zaskoczyła. W efekcie eksploracji wspinaczkowej dotarliśmy wieloma kominami do kolejnych poziomów, a najwyższy punkt jaskini (2489 m n.p.m.) przewyższa o 1 m najwyższy punkt w jaskini Furkaschacht. W południowej części Białej Galerii został odkryty ciąg prowadzący w dół na północny-wschód, który kaskadami doprowadził do kolejnego poziomu galerii. Niestety dalsza eksploracja wymaga kopania, ze względu na dużą ilość osadów. Eksplorowaliśmy również na kontynuacji najniżej położonych ciągów jaskini w Czarnej Galerii. Niestety przełaz dający perspektywy kontynuacji głównego ciągu zakończył się zawaliskiem, a jedna akcja kopania w najniższym punkcie jaskini na ten moment nie pozwoliła przejść przez błotne namulisko.
Działaliśmy również w Jaskini Sezonowanej, położonej niedaleko obozu. Dzięki dokładnemu sprawdzeniu ciągów bocznych odchodzących od obszernej Sali Czekoladowego Psa na głębokości 130 m, przez szczeliny, a niżej zawalisko dotarliśmy do kontynuacji starszych ciągów, w których utworzyła się Sala. Najpierw wysoki, suchy meander doprowadził nas do regularnej, mytej Studni Krzysia, z której ciągi rozdzielają się. Na najwyższym piętrze, obszerniejszy ciąg prowadzi przez fragmenty bardzo szerokiego, litego meandra do kolejnych studni. Podczas kilku akcji zaobserwowaliśmy przewiew w górę, świadczący o połączeniu z wyższym otworem. Ciekawe jest również występowanie na tym piętrze kryształów aragonitu, obserwowanych również w głównym ciągu galerii Lamprechtsofen m.in. w jaskiniach CL-3 oraz PL-2. Eksplorację zakończyliśmy na głębokości około 250 m nad dnem kolejnej studni z powodu braku czasu. Pozostały również wcześniej mijane, niezjechane studnie ze słyszanym ciągiem wodnym o głębokości kilkudziesięciu metrów.
W związku z dobrą pogodą i niskim poziomem śniegu, działaliśmy w wielu nowych jaskiniach. Podczas eksploracji powierzchniowej udało się udokumentować 21 jaskiń. Najciekawszą z nich jest Jaskinia Kamienna Rzeka, będąca obszernym tunelem usytuowanym na zboczach góry Birnhorn, w którym roztopił się zalegający przez lata korek lodowy. Jaskinia kontynuuje się kruchą, szczelinową studnią, w której będzie trzeba szukać obejścia głównej linii spadku kamieni. Dotarliśmy również ścianami do jednego z najbardziej niedostępnych, zlokalizowanych wcześniej otworów. Niewidoczna ze szlaku oraz z dostępnej części grani, Jaskinia SAGIS, znaleziona na zdjęciu lotniczym, znajdującą się w górnej części północnej ściany góry Birnhorn niestety kończy się rumoszem skalnym. W części eksplorowanych jaskiń zalega na dnie śnieg lub lód, więc eksploracja będzie kontynuowana w kolejnych latach.
W sumie podczas wyprawy Leoganger Steinberge 2026 zostało wyeksplorowane i skartowane 1653 m korytarzy. Jaskinia Furkaschacht osiągnęła deniwelację 510 m (-498 m, +12 m) i długość 2380 m (nowe ciągi: 181 m). Jaskinia Dżedajski Mondzioł osiągnęła deniwelację 121 m (-68 m, +54 m) i długość 1201 m (skartowane 494 m). Jaskinia Sezonowana osiągnęła głębokość 231 m i długość 710 m (skartowane 451 m).
Kierownik wyprawy Zastępca kierownika wyprawy
Andrzej Ciszewski Michał Ciszewski






